Metmichelle

Is het niet raar.. raar dat het zo lastig is geweest om van mezelf te houden? Niet alleen van de leuke kant.. maar van alle kanten van mezelf.

En dan vooral de kanten die ik niet zo graag voel. De boze kant.. de depressieve.. de teleurgestelde. Al die kanten die niet zo lekker voelen.

Ik haatte ze.. en ze mochten er gewoon niet zijn. Zo lang ik alles gewoon lekker goed kon en niet faalde.. was het prima.

Is toch raar? Ik bedoel.. van je kind hou je toch ook onvoorwaardelijk? Je zegt toch ook niet, nou als je vrolijk bent en je kunt alles goed dan vind ik je leuk, maar verder. Nee dankje.

Waarom dan bij mezelf wel? Waarom haalde ik mezelf naar beneden? En liet ik me door anderen naar beneden halen? Waarom kon ik niet gewoon goed tegen mezelf praten, maar strafte ik mezelf af als ik iets niet goed deed?

Wat zonde van al die kostbare tijd. Het leven is zoveel leuker als ik leuk tegen mezelf ben. Als ik mezelf wel begrens maar ook liefdevol ben naar mezelf.

Als ik mezelf de ruimte geef om te groeien ipv mezelf te pushen dat het sneller moet allemaal.

Het is zo niet nodig.. en vooral.. zo niet helpend.

Dus ben ik ermee gestopt.. en voila.. ik krijg steeds meer zelfvertrouwen.. ik durf steeds meer. Heb een stuk minder angsten en ben veel vrolijker.

Wat wil een mens nou nog meer? Zo moeilijk was t echt niet..

En dan heb ik het ook niet alleen over mezelf.. maar ik ben ook gestopt om mensen in mijn leven toe te laten die me niet goed behandelen. Waarom zou ik ze in mijn leven willen? Ik bedoel.. er zijn genoeg mensen op de wereld. Altijd wel iemand om mee te connecten die me wel goed behandeld .. maakt t leven echt een stuk minder ingewikkeld.