Ik stelde me voor hoe ik dit leven over 20 jaar nog zou leven.
Alles zou hetzelfde zijn als nu maar dan misschien groter mooier beter maar echt veranderd zou het niet zijn.
Ik begon al eens eerder een ander leven. Een scheiding, alles daarna weer opnieuw opbouwen. Binnen een paar jaar had ik m’n leven weer zo op orde dat het eruit zag als m’n oude leven.
Werken. Een huis. Een auto. Hobby’s. Echt veranderd was het niet. Tuurlijk waren er dingen anders, maar in de basis was het nog steeds hetzelfde soort leven.
Ik zie me nog zitten in de keuken en ik dacht.. is dit het nou?
Heb ik nu echt zo hard gewerkt om alles weer op te bouwen en nu voel ik me zo?
Wat is er aan de hand?
En toen snapte ik het al.. ik kreeg het benauwd dat m’n leven er weer precies hetzelfde uitzag in de basis.. en dat was een prima leven. Zoals iedereen z’n leven een beetje leeft.. alleen.. het is niet echt mijn leven..
Dit is niet hoe ik mijn leven wil leven. Alles zoals het hoort. Zoals het beschreven staat. Zoals de meeste mensen hun leven leven…
Alleen eruit stappen kon ik ook niet.. ik moest er gewoon het beste van maken en er zoveel mogelijk van genieten.
Er was gewoon geen andere optie.. dacht ik…
Nu kijk ik er zo anders tegenaan. Al loop ik maar een ander rondje.. doe ik eens iets anders op m’n brood.. doe ik gewoon de dingen eens anders dan anders.. dan is dat al verandering. En hoe meer ik daaraan wen.. hoe makkelijker het wordt om m’n leven om te gooien op het moment dat het wel mogelijk is.
Het begint met anders denken. Mogelijkheden zien wat er nu alvast wel anders kan. Op kleine schaal.. zodat de stap, als het wel mogelijk is.. veel makkelijker gaat..
En veranderen gaat het.. hoe dan ook.. hoe? Dat hoef ik niet te weten.. ik weet dat het gaat gebeuren en dat is genoeg.
Metmichelle 
Plaats een reactie