Metmichelle

Ik heb me zo vaak eenzaam gevoeld.
Eenzaam met mijn eigen emoties, mijn verlangens met alles wat zich binnen in mij afspeelde.

Ik had vaak het gevoel dat ik raar was.
dat wat ik dacht en voelde, dat ik dat weg moest drukken.
Ik snapte weinig van mezelf. Ik deed er alles aan om in het plaatje te passen en toch voelde ik me echt eenzaam.
Het lag vast aan de mensen om mij heen. Zij zagen mij niet echt. Ik was blijkbaar niet belangrijk genoeg om mij echt te zien.
Ik had gewoon de verkeerde mensen om me heen.
Dat moest het zijn.

Zodra ik bij iemand diezelfde eenzaamheid zag, probeerde ik die op te lossen. En ja, mensen voelden zich bij mij gezien. Maar wie zag mij?

Hoe meer ik me richtte op de mensen om me heen, hoe meer ik mezelf verliet.
Ik voelde me eenzaam tussen de mensen. Niet gezien en niet gehoord. Niet echt in ieder geval. Alleen de oppervlakte.

Tot ik besefte dat niemand anders dit voor mij kon oplossen. Dat ik degene was die zichzelf niet zag. Ik was zo bezig met andere mensen zien, dat ik vergat mezelf te zien.
Mezelf dat te geven wat ik nodig had.
Ik putte mezelf volledig uit omdat ik mezelf niet zag.

Alleen ik kon voelen wat ik voelde en mezelf dat geven wat ik op dat moment nodig had. Of mezelf toestaan om dat te voelen wat er te voelen was.

Stapje voor stapje zie ik mezelf meer en meer. Geef ik mezelf wat ik nodig heb en vraag ik om dat wat ik nodig heb. En voila.. Ik voel me een stuk minder eenzaam.